7 februari 2010De Italiaanse ex-renner Franco Ballerini (11 december 1964) crashte tegen een muur tijdens een autorally in Toscane en overleefde de crash niet. Hij stond aan de start als copiloot van Alessandro Ciardi, die overleefde de crash maar is zwaar gewond naar het ziekenhuis overgebracht. Ballerini was profrenner van ‘86-’01, een groot deal van zijn loopbaan werkte hij af bij de Italiaans Belgische formatie Mapei.
In zijn carrière won hij twee maal Parijs Robaix (‘95 en ‘98) en de Omloop Het Volk (‘95).
Sinds 2001 was Ballerini actief als bondcoatch van de Italiaanse ploeg. Hij behaalde in 8 jaar 4 wereldtitels met zijn ploeg (Cipollini (‘02), Bettini (‘06 en ‘07) en Ballan (‘08)).
Crash Ballerini en Ciardi (foto EVS)
Categorie: 
Tags: 
aan #18 Mohammed (Al-Zahrawi)Hier is een interim-reactie op jouw aernde uitleg. 1) Wij discussiebren over de wetenschap in de Islamitische wereld: Ja, maar ik wil deze discussie toch graag in een wat algemener kader plaatsen. Ik vind steeds meer dat we het eigenlijk moeten hebben over e9e9n groot samenhangend cultuurgebied dat zich in ongeveer 2500 jaar heeft ontwikkeld en waar ik en jij nu op dit moment deel van uitmaken. Het begin ligt voor mij bij de klassieke Griekse oudheid, die zich onwikkeld heeft tot, of beter is opgegaan in, de wereld van de Romeinen. In een uithoek van het het Romeinse rijk is er rond het begin van onze jaartelling binnen een kleine maar merkwaardige religieus-ethnische gemeenschap, het Joodse volk, een nieuwe godsdienst onstaan, die zich daarna van het Jodendom heeft losgemaakt en na een paar eeuwen de godsdienst van het Romeinse rijk is geworden. Het West-Romeinse rijk is overgegaan in het Christelijke Byzantijnse rijk, het West-Romeinse rijk is aan binnenvallende barbaren’ ten offer gevallen. (Ik heb onlangs in Bonn een prachtige tentoonstelling hierover gezien: Rome und die Barbaren , maar dit ter zijde.) In de zevende eeuw is de derde Abrahamische’ godsdienst onstaan, in Arabie, maar wel met gebruikmaking van veel Joodse en Christelijke ideeen. Deze nieuwe godsdienst, de Islam, heeft zich vanuit Arabie verspreid, over een groot deel van het Romeinse en het Perzische rijk, die daar door opgeslokt zijn, het Byzantijnse rijk als laatste, door toedoen van de uit Azie gekomen en zich tot de Islam bekeerd hebbende Turken. Dit Moslimrijk onwikkelde, met gebruikmaking van elementen uit de Byzantijns-Griekse en Perzische cultuur, een beschaving die tot en met wat wij de Middeleeuwen noemen superieur was. Ondertussen was het wat daarvoor het West-Romeinse rijk was weer opgekrabbeld, en onstond wat wij nu Europa noemen. Met wat er nog over was van de antieke cultuur en vooral wat daarvan in verder ontwikkelde vorm beschikbaar was in de Moslimwereld leidde dit in Europa eerst tot de Renaissance en daarna tot de Wetenschappelijke Revolutie, de Verlichting, etc. De Moslimwereld stagneerde, ondanks het feit dat de Turken daarin de politieke macht overnamen en nieuwe culturele impulsen gaven. Europa maakte zich door ontdekkingsreizen en veroveringsoorlogen in de gehele wereld breed, beheerste tenslotte in de 19de eeuw een groot gedeelte van de wereld. Dat is nu voorbij, al is nog steeds een groot deel van de stoffelijke en culturele rijkdom geconcentreerd in dat Westen, nu geleid door Amerika. Maar nogmaals, dat loopt af.Even een terzijde:Ik denk dat de afstand tussen de denk en gevoelswereld van Christenen, post-Christenen zoals ik, Moslims en Joden veel kleiner is dan die van ieder van ons tot die van het Boedhisme, Taoisme, Hindoeisme in Oost-Azie, China, India, Japan, etc.. Ik zie dan ook naast het bovengenoemde gebied, waar ik zo gauw geen geschikte naam voor heb, China en misschien ook India, hoewel lange tijd politiek onderdeel van het van de Moslimwereld, als aparte, daarvan en ook onderling gescheiden culturen, met hun eigen afzonderlijke geschiedenis en ontwikkeling. Natuurlijk waren er tussen deze drie gebieden contacten, waarbij ideeen en goederen werden uitgewisseld, maar altijd incidenteel, via handelsroutes over lange afstanden. En, natuurlijk, dit is een beetje grof algemeen schema, waartegen je allerlei bedenkingen kunt uiten.Ik merk hier nog even op dat we wat China betreft ook kunnen vragen waarom ze met hun geweldige kennis van allerlei technieken toch niet verder zijn gegaan en wetenschap en techniek in onze moderne zin hebben ontwikkeld. Daar is natuurlijk veel over geschreven. Floris Cohen geeft een veklaring in zijn door mij in #17 (Al-Zahrawi) genoemde boek. Die is wat te ingeweikkeld om hier weer te geven. Ik zelf ben geneigd als bijkomende oorzaak van wat je toch ook stagnatie kan noemen te denken aan het isolement ten opzichte van de buitenwereld waarvoor het Chinese rijk vanaf de vijftiende eeuw om intern politieke en religieuze redenen gekozen heeft. Isolement van een zich verder ontwikkelende buitenwereld speelt natuurlijk ook een rol bij de beantwoording van de vraag in onze discussie naar de oorzaak van de stagnatie die er in de Moslimwereld heeft plaatsgevonden. maar daar kom ik nog op als ik de hoofdlijn van die dicussie weer opvat.Einde terzijde.In ieder geval, dit algemene beeld van onze cultuurkring geeft de situatie in het verleden; het is de situatie ook nu nog. Ik vind dat dit ook het beeld is dat we op school zouden moeten onderwijzen. Maar dit beeld is nu wel snel aan het evolueren naar een mondiaal samenhangende cultuur. Daar moeten we nog even aan wennen, wij, het Westen, maar ook de Moslimwereld. Binnen dit schema zijn de twee vragen die genoemd zijn beiden uiteraard legitiem’, (1) waarom is de Moslimwereld achtergebeleven en (2) waarom is Europa doorgeschoten, wat mij betreft complementair. Maar voor jouw standpunt in deze is ook wel iets te zeggn. De Arabische wereld is een modern fenomeen dat pas in de 20ste eeuw is ontstaan en weinig of niets te maken heeft met de discussie die wij aan het voeren zijn .Dat is weer het probleem hoe je het woord Arabisch’ gebruikt, waar ik al aan gerefereerd heb. Natuurlijk, het Arabische nationalisme’ is een politieke beweging, onstaan in de eerste helft van de twintigste eeuw, met notabene als een der eerste theoretici de Christen Michel Aflaq, een beweging met als hoogtepunt, of wat mij betreft als dieptepunt, de periode Nasser. Dit Arabische nationalisme is dood en voorbij.Om de wat ik maar zal noemen klassieke Islamcultuur Arabisch’ te noemen lijkt me zonder meer gerechtvaardigd. Bijna alle belangrijke werken uit die bloeitijd zijn in het Arabisch geschreven. Niet voor niets heette de prachtige tentoonstelling die ik een paar jaar geleden in Parijs heb gezien: Het gouden tijdperk van de Arabische wetenschap. Dat is dan mijn interim-reactie, weer veel langer geworden dan mijn bedoeling was. Ik zal proberen weer spoedig op de hoofdlijn van onze discussie terug te komen, zoals ik in #17 (Al-Zahrawi) heb aangegeven.